خواستم عشق را معني کنم...

خواستم عشق را معني کنم...؟

به نزديک آن قفس کنار پنجره رفتم، آن را باز کردم تا آن پرنده زيبا آزاد گردد

ولي آن هنگام که آن پرنده به سوي آسمان پر گشود، معصومانه به زمين افتاد!

به قفس نگريستم، نه...! نه...!

آن پرنده بالهايش را درون قفس جا گذارده بود!

آري...!

آن پرنده به آن قفس عادت کرده بود

آخر، آن پرنده زيبا به ميله هاي آهني آن قفس دلباخته بود...

امروز به رسم عشقی خندیم

امروز به  تو دل بخشیدم

فردا من و درد و دوری و تنهایی

عمری ز همین حادثه می ترسیدم

عشق را در چشم تو روزی تلاوت می کنم

با همه احساس  خود را با تو قسمت می کنم

مرز بی پايان مهرت را به من بخشيده ای

در جوابت هر چه دارم من فدايت می کنم

نور چشمت را چراغ شام تارم کرده ای

من وجودم را هميشه فرش راهت می کنم

ای تجلی گاه هر چه خوبی و مهر و صفا

عاقبت مانند اشعار فريدون ناب نابت می کنم

بر خرابات وجودم زندگی بخشيده ای

تا نفس دارم هميشه شاد شادت می کنم

همچو سروی گشته ای تا خم نگردد قامتم

من صداقت را هميشه سرپناهت می کنم

ميشوم و مكث می كنم تو آه می كشی

 مثل رخوت بعد از هم آغوشی.

 يادمه زير اون نم نم بارون با دست بخار شیشه اتومبيل رو پاک کردم و تصوير ماتی از رفتنش رو ديدم.

 ديگه تنها شده بودم. به اين می اندیشيدم که فردا و فرداها چه خواهد شد.

 يه روز بهش گفتم: ميرسه روزی که اسم من و تو واسه هم فقط يه خاطره باشه وخودمون غرق در زندگی.

 واون برام يه شعر رو زير لبهاش زمزمه کرد!

 پرنده ها در آسمان پاک و پر ستاره می پرند

 و ميتوان در اين سياهی عظيم

 غروب يک نگاه بيقرار و تکه تکه های يک خيال بی حساب را به چشم دید و بعدش به يکباره گذاشت و رفت.

رفت تا بينهايت ها و رفت و رفت و رفت...

براي همه وقت هايي كه مرا به خنده واداشتي.

براي همه وقت هايي كه به حرف هايم گوش دادي.

براي همه وقت هايي كه به من جرات و شهامت دادي.

براي همه وقت هايي كه مرا در آغوش گرفتي.

براي همه وقت هايي كه با من شريك شدي.

براي همه وقت هايي كه با من به گردش آمدي.

براي همه وقت هايي كه خواستي در كنارم باشي.

براي همه وقت هايي كه به من اعتماد كردي.

براي همه وقت هايي كه مرا تحسين كردي.

براي همه وقت هايي كه باعث راحتي و آسايش من بودي.

براي همه وقت هايي كه گفتي "دوستت دارم"

براي همه وقت هايي كه در فكر من بودي.

براي همه وقت هايي كه برايم شادي آوردي.

براي همه وقت هايي كه به تو احتياج داشتم و تو با من بودي.

براي همه وقت هايي كه دلتنگم بودي.

براي همه وقت هايي كه به من دلداري دادي.

براي همه وقت هايي كه در چشمانم نگريستي و صداي قلبم را شنيدي.



به خاطر همه ي اين ها هيچ وقت فراموش نكن كه :

لبخند من به تو يعني " عاشقانه دوستت مي دارم "

آغوش من هميشه براي تو باز است.

هميشه براي گوش دادن به حرفهايت آمادگي دارم.

هميشه پشتيبانت هستم.

من مثل كتابي گشوده برايت خواهم بود.

فقط كافي است چيزي از من بخواهي ,
بلافاصله از آن تو خواهد شد.

مي خواهم اوقاتم را در كنار تو باشم.

من كاملا به تو اطمينان دارم و تو امين من هستي.

در دنيا تو از هركسي برايم مهم تر هستي.
هميشه دوستت دارم چه به زبان بياورم چه نياورم.      

همين الان در فكر تو هستم.

تو هميشه براي من شادي مي آوري به خصوص وقتي كه لبخند بر لب داري.

من هميشه براي تو اينجا هستم و دلم براي تو تنگ است.

هر وقت كه احتياج به درد دل داشتي روي من حساب كن.

من هنوز در چشمانت گم شده هستم.

تو در تمام ضربان هاي قلبم حضور داري

        سوختن با درد نسبت داشتن                  

شقایق گفت:با خنده نه بیمارم،نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

و من بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق ا زچهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب میگفت:

شنیدم سخت شیدا بود نمیدانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود-اما

طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد

از آن نوعی که من بودم

بگیرند ریشه اش را و بسوزانند

شود مرهم برای دلبرش

آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه

به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و

به ره افتاد

و او میرفت و من در دست او بودم و او

هر لحظه سر را رو به بالا

تشکر از خدا میکرد

پس از چندی

هوا چون کوره آتش،زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای برمن

برای دلبرم هرگز

دوایی نیست

از این گل که جایی نیست

خودش هم تشنه بود اما!!!!

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست او بودم

و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو؟

نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من میسوخت

که ناگه

روی زانو های خود خم شد

دیگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد

کمی اندیشه کرد -آنگه

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت

اما !آه

صدای قلب او گویی جهان را زیر و رو میکرد

زمین و آسمان را پشت و رو میکرد

و هر چیزی که هر جا بود با غم روبه رو میکرد

نمیدانم چه می گویم ؟به جای آب،خونش را

به من میداد و بر لبهای او فریاد

بمان ای گل

که تو تاج سرم هست

دوای دلبرم هستی

بمان ای گل

و من ماندم

نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد